تبليغاتX
سعدی شیرین سخن

صفت
صفت کلمه یا گروهی از کلمات است که قبل یا بعد از اسم مى آید ،و آن را با ویژگى یا مفهومى همراه مى کند و درباره آن توضیح می دهد.
صفت هاى پیشین، پیش از 
اسم مى آیند و صفت هاى پسین، پس از اسم. هر گاه صفت به جاى اسم بنشیند، کارکرد اسم را پیدا مى کند:مثال:«آیا هنوز ریزش باران بر گونه هایت، تو را شاداب مى کند؟»
اسمى که پیش یا پس از صفت قرار مى گیرد و صفت، ویژگى آن را بیان مى کند، موصوف نام دارد.
انواع صفت از نظر مفهوم
صفت بیانى
صفت بیانى ویژگى اسم را از نظر چگونگی و خصوصیات نشان مى دهد و انواع آن عبارتند از: ساده، فاعلى، مفعولى، نسبى، لیاقت
صفت بیانی ساده
صفت بیانى ساده تنها بر چگونگى موصوف دلالت مى کند:هوای خوب/ اتاق گرم

صفت فاعلی
صفت فاعلى نشان مى دهد که موصوف کننده کارى است; و ساخت هایى دارد از این قبیل:
ـ بن مضارع + ـَ نده: گوینده/گیرنده 
ـ بن مضارع + آن: دعاگویان / گریان. این ساخت را صفت حالیّه نیز مى نامند، زیرا بر گذرا بودنِ وصف دلالت مى کند. 
ـ بن مضارع + آ: شنوا / دانا. این ساخت برابر است با صفت مشبّهه در عربى و معمولا پایدارىِ وصف را مى رساند.
ـ بن ماضى + آر: خواستار/ خریدار.
ـ بن ماضى یا بن مضارع یا اسم + گار: آفریدگار/ پرهیزگار/ یادگار.
ـ بن ماضى یا بن مضارع یا اسم + گر: رُفتگر/ توانگر.
-اسم یا بن فعل یا ساخت امر+کار:ستمکار / طلبکار
صفت مفعولی
صفت مفعولى نشان مى دهد که موصوفْ مفعول است. ساخت این صفت چنین است: 
بن ماضى + هاى غیر ملفوظ + شده :گرفته شده/نوشته شده.
صفت نسبی
صفت نسبى موصوف خود را به عناصرى مثل مکان نسبت مى دهد. تابعیّت ها و بسیارى از نام هاى خانوادگى به همین گونه بیان مى شوند: رضایى، ایرانى.
ساخت صفت نسبى معمولا چنین است:
- اسم + ى یا ین یا ینه یا هاى غیر ملفوظ یا آنه: زرهى، سیمین، زرینه، بهاره، مردانه. 
- اسم عربى + آنى: روحانى، ربّانى.
توجه:در تشخیص اقسام صفت، نباید تنها به ساخت نظر داشت، بلکه معنى را نیز باید در نظر گرفت; زیرا برخى از ساخت ها مشترکند. مثلا گرفتار با آن که ساخت صفت فاعلى دارد، از لحاظ معنا صفت مفعولى است.
صفت لیاقت
صفتی است که شایستگی و قابلیت موصوف را می رساند.-مصدر +ی: خوردنی/ پوشیدنی.
درجه هاى صفت بیانى:
1. صفت مطلق : بدون سنجش با دیگری ، حالت و چگونگی موصوف را بیان می کند.مثل:خوب / بزرگ.
2. صفت برتر (= تفضیلى):این صفت نشان مى دهد که موصوف در داشتن یک ویژگى، از موصوف یا موصوف هاى مورد سنجش ـ و نه همه موصوف هاى دایره بحث ـ برتر است. نشانه این صفت، تر است که پس از صفت می آید.مثل:خوبتر / بزرگتر.
3 .صفت برترین (= عالى): این صفت نشان مى دهد که موصوف در داشتن یک ویژگى، از همه موصوف هاى دایره بحث برتر است. نشانه این صفت ترین است که بعد از صفت مى آید.مثل: خوبترین /بزرگترین.
صفت شمارشى


صفت شمارشى صفتى است که شماره و تعداد موصوف را نشان می دهد. این صفت دوگونه دارد: ساده، ترتیبى
صفت شمارشى ساده
تنها تعداد موصوف را بیان مى کند: یک/.....بیست....
صفت شمارشى ترتیبى
 ترتیب و جایگاه قرار گرفتن موصوف را نشان مى دهد و ساخت آن چنین است:صفت ساده + ـُ م یا ـُ مین: اولین / ششمین این صفت معمولا پیش از موصوف و گاه پس از آن مى آید
صفت اشاره
صفت اشاره صفتى است که موصوف را مورد اشاره قرار مى دهد: این، آن، همین، همان، چنین، چنان، این قدر، این گونه.این صفت نیز باید همانند دیگر صفات همراه با موصوف بیاید تا صفت نام گیرد. در این مورد، اگر کلمات مزبور با موصوف همراه نشوند، ضمیر اشاره اند. این صفت معمولا پیش از موصوف قرار مى گیرد."این گل را از آن باغ چیدم."
صفت پرسشى
صفت پرسشى صفتى است که سؤالى را درباره موصوف خود مطرح می کندچه، کدام، چگونه، چند، چندمین.این صفت معمولا پیش از موصوف مى آید:اهواز چگونه شهری است؟
صفت مبهم 
صفت مبهم صفتى است که یک ویژگى موصوف را به طور نامعیّن نشان مى دهد: چند، بعضى، فلانى، هر، همه، دیگر، هیچ ،هر همه ، دیگر.این صفت معمولا پیش از موصوف قرار مى گیرد:"حمید امروز چندین کتاب خرید."
صفت تعجّبى
صفت تعجّبى صفتى است که نشانگر شگفتى گوینده درباره موصوف است: چه، چگونه، چقدر. این صفت پیش از موصوف مى آید."چه گل زیبایی!"
انواع صفت از نظر ساخت
ساده
صفتى که قابل تقسیم به «جزءهاى معنى دار» یا «جزءهاى معنى دار و معنى ساز» نباشد.بزرگ / کوچک / خوب.
مرکّب 
صفتى که از چند جزء معنى دار یا چند جزء معنى دار و معنى ساز ترکیب شده باشد.مثل: سنگدل، ششم، (شش + ـُ م) / بخرد (بـ + خرد)/ خوبروی"(خوب+روی)برخى از پسوندهاى سازنده صفت مرکّب از این قرارند: سان، آسا، گونه، گون، فام، دیس، وَش، سار، مان، سیر، بار، وار.
گروه وصفى
صفتى که از یک هسته و یک یا چند وابسته ساخته شده باشد.مثل: نان به نرخ روزخور/ خوش آب و رنگ/ از جان گذشته.
نکته هایى در باره کاربرد صفت:
1. معمولا میان موصوف و صفت کسره مى آید. امّا گاه این کسره حذف مى شود: پدرْبزرگ، آدمْ آهنى.
2. صفت پسین گاه پیش از موصوف مى آید: پیرْمرد، زیبا گل.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1389/09/25ساعت 0:6 قبل از ظهر  توسط محمد  | 

 

اجزاء: نهاد وگزاره

جمله عبارنتد از کله یا کلماتی که از دو بخش نهاد و گزاره تشکیل شده است .

گاهی نهاد با آمدن یک فعل در بخش گزاره مفهومش کامل می شود و

گزاره فقط از یک فعل تشکیل شده است .

مانند :

                                      علـــی          آمــــــد.

                                        نهاد           گزاره 

 

اما ممکن است در جملاتی علاوه بر فعل گزاره اجزای دیگری نیز

 داشته باشد . فعل بدون آن اجزاء معنا ندارد .

مثلاً وقتی می گوییم هوا شد فعل گزاره ای است که به جزء دیگری

به نام مسند نیاز دارد مثلاً هوا سرد شد.

تعداد اجزای یک جمله را فعل آن مشخص می کند که با توجه به این

 تعریف فعل ها را می وتن به دو دسته تقسیم کرد .

 

1- فعل ناگذر : فعلی را میگو یند که فقط به نهاد نیاز دارد تا مفهومش

کامل شود .

مانند :                                    علــــــی          آمــــــــــــد.

                                              نهاد             گزاره / فعل ناگذر

 

2- فعل های گذرا : فعلهایی را گویند که برای کامل شدن مفهومشان

 علاوه بر نهاد به اجزاء دیگری مانند : مفعول مسند و متتم نیز نیاز دارد .

          مانند :

                            هـــــــوا      ســــــــرد     شــــــــــــــــد .

                             نهاد              مسند        فعل گذرا / فعل ربطی

 

 

با توجه به توع فعل های گذرا و ناگذر بودن جمله و اجزای آن به

اقسام زیر تقسیم می شوند :

 

 

 

1-فعل های دو جزئی با فعل های ناگذر

علـــــــــی            رفــــــــــــــــــت.

نهاد                     فعل های ناگذر / گزاره                           

 

 

 

 

 

                                                              جمله

 

 


                                                   نهاد                 گزاره/فعل نا گذر

  

                                                 علی                        رفت.

 

 

2- سه جزئی با فعل گذرا که خود به اقسام زیر تقسیم می شود .

1-گذرا به مفعول

فرمول ساخت این نوع فعل                   نهاد + مفعول +  فعل

مثال :                                              علی    کتاب (را) اورد.

 

                                                             

                                                              جمله

 

 


                                                   نهاد                     گزاره

  

                                                

                                                                                                 

                                                                   مفعول            فعل

 

 

                                                 علی             کتاب(را)       خواند.

 

 

 

 

نکته1

مفعول کلمه ای است که عمل فاعل روی آن انجام می شود نشانه ی آن در

جمله حرف (را)  می باشد .اما ممکن است در جملاتی این حرف حذف

شود که به وسیله ی دو جمله ی پرسشی چه چیز را و چه کسی را مفعول

 مشخص می شود .

 

او داستان می خواند                 چه چیز رامی خواند ؟ داستان را می خواند .

 

 

 

2- سه جزئی گذرا به مسند

 

فرمول:               نهاد + مسند + فعل          

مثال:             هــــــــــوا   ســـــرد   شـــــــد.

                      نهاد         مسند       فعل

                                                                                                                                                       

                                                              جمله

 


                                                 

                                                  نهاد                     گزاره

  

                                                

                                                                                                 

                                                                  مسند                 فعل

 

 


                                                 هوا            سرد                  شد.

 

نکته ی 2

مســـــــنــــــــد

کلمه ای اکه با فعل ربطی به نهاد نسبت داده می شود.

راه های تشخیص مسند:

1- مسند در جواب دو جمله ی پر سشی چگونه و چه طور می آید

 .2- وجود فعل های ربطی یا اسنادی.مهمترین فعل های ربطی عبارتند از : است،

شفگشت ، گردید ، باشد وهم خانواده های اینها

 

 

نکته 3

اگر (است )به معنی شدن یا روی دادن باشد جمله ی سه جزئی مسندی است.

مانند:         هـــــــوا    ســـــرد  است.

                  نهـاد        مسند     فعل

                                               به معنای

                                         شــــد                                   

                                                                                                                                                          

                                                                                                                

 

اما اگر «است» به معنای «قرار دارد» باشد سه جزئی متممی است .

کتاب روی میز اســــت.

                      فعل

                           به معنای                                                                                    

                                             

                    قرار دارد   

 

 

3-سه جزئی گذرا به متمم

   فرمول:                  نهاد + متمم + فعل

 

     مثال:                 علــــی   به  علــمــش  می نازد.

                              نهاد            متمم        فعل

                                                                                                                                                                                                       

                                                            جمله

 


                                                 

                                                  نهاد                     گزاره

  

                                                

                                                                                                 

                                                                  متمم              فعل     

                                                                       

 

                                                 علی     (به) علمش      می نازد.

 

 

 

نکته ی4 

متمم کلمه ای است که بعد از حروف اضافه می آید وتمام کننده فعل و جمله

است مهم ترین حروف اضافه عبارتند از : از ، به ،با ، برای ،در و... که

 به این حروف مانند حرف معمولی نقش نما گویند .

 انواع متمم :

1- متمم اختیاری (قیدی ) :

متممی ار می گویند که قابل حذف است و فعل آن حروف های اضافه ی

 مختلف می گویند و نباید آن را زیر نمدار جزء اصلی جمله به حساب آورد .

مثال :          علی به خـانـــه رفت. ، به خانه  قابل حذف است و متمم قیدی

به حساب می آید و جمله ی ما دو جزئی است .

یا مثلاً می توان همین جمله را با حرف های اضافی مختلف آورد :

             علی با دوچرخه از مدرسه به خانه رفت .

                  اضافه        اضافه     اضافه  

 

                                                               جمله

 

 


                                                   نهاد                 گزاره/فعل نا گذر

  

                                                 علی                        رفت.

 

2- متمم اجباری :

متمم هایی که وجود آنها در جمله لازم است قابل حذف نیستند و یک حرف

اضافی بیشتر نمی گیرند وباید زیر نمودار آورده شوند.

مثال :                علــــی   با دشمن   جنگید.

                         نهاد        متمم      فعل

 

نکته ی 5

گاهی گذاره ممکن است بیش تر از دو جزء داشته باشد که در این صورت

جمله ی 4 جزئی تشکیل می شود.

                                 او     سؤال  را از مــن  پرسید.

                                 نهاد    مفعول       متمم   فعل

                                                

                                          

 

 

                                               جمله

 

 

                            نهاد                         گزاره

                                مفعول       متمم           فعل

 

 


                         او           سؤال(را)     (از)من         پرسید.

 


نکته ی 6

گاهی ممکن است متمم هایی بیشتر از یکی باشند که در این صورت هم جمله ی

 ما دو جزئی به حساب می آید .

مانند :            عـــلـــی    دیروز صبح از مدرسه با سر عت به خانه  بر گشت.

                    نهاد                 مــــــــــتمم  قــیـــــدی                      فعل

 

                                                                                                                 

                                                               جمله

 

 


                                                   نهاد                 گزاره/فعل نا گذر

  

                                                 علی                       بر گشت.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1389/09/24ساعت 11:48 بعد از ظهر  توسط محمد  | 

خانم رخشنده اعتصامي مشهور به پروين اعتصامي از شاعران بسيار نامي معاصر است. وي در روز 25 اسفند 1285 خورشيدي در تبريز بدنيا آمد. . در دوران کودکی، زبان های فارسی و عربی را زير نظر معلمين خصوصی در منزل و زبان انگليسی را در مدرسه آمريکاييها فراگرفت. تحصيلات ادبي و عربي را نزد پدر آموخت و به تحصيلات عاليه خود در دانشگاههاي معتبر ادامه داد. در جشن فارغ التحصيلي خود خطابه زن و تاريخ را ايراد كرد (خرداد سال 1303 خورشيدي) كه بسيار مورد توجه و تشويق واقع گرديد. پروين همواره به تكميل فنون مختلف نزد پدر خود اشتغال داشت و از آنجا كه اعتصام الملك (پدر وي) از دانشمندان و اديبان نامور بود در راه پرورش استعداد وي، كه از هفت سالگي شروع به سرودن نموده بود، كمك شاياني كرد. اين شاعره پر احساس در سال 1313 ازدواج كرد ولي اين وصلت ديري نپائيد و منجر به جدايي گرديد.

بعد از آن واقعه تأثيرانگيز پروين مدتي در كتابخانه دانشسراي عالي تهران سمت كتابداري داشت و به كار سرودن اشعاره ناب خود نيز ادامه مي داد. تا اينكه دست اجل گريبان او را در 34 سالگي گرفت در حالي كه بعد از آن سالها مي توانست عالي ترين پديده هاي ذوقي و فكري انساني را به ادبيات پارسي ارمغان نمايد. بهرحال در شب 16 فروردين سال 1320 خورشيدي به بيماري حصبه در تهران زندگي را بدرود گفت و پيكر او را به قم بردند و در جوار قبر پدر دانشمندش در مقبره خانوادگي بخاك سپردند.

قريحه سرشار و استعداد خارق العاده پروين در شعر همواره موجب حيرت فضلا و دانشمنداني بود كه با پدرش محشور بودند. به همين جهت برخي بر اين گمان بودند كه آن اشعار از او نيست. پروين اعتصامي بي ترديد بزرگترين شاعر زن ايراني است كه در طول تاريخ ادبيات پارسي ظهور نموده است. اشعار وي پيش از آنكه بصورت ديوان منتشر شود در مجله دوم مجله بهار كه به قلم پدر والا گهرش مرحوم يوسف اعتصام الملك انتشار  مي يافت چاپ مي شد (1302 ـ 1300 خورشيدي) ديوان اشعار پروين اعتصامي كه شامل 6500 بيت از قصيده و مثنوي و قطعه است تاكنون چندين بار به چاپ رسيده است.

مقدمه ديوان به قلم شادروان استاد محمد تقي ملك الشعراي بهار است كه پيرامون سبك اشعار پروين و ويژگيهاي اشعار او نوشته است. ديوان پروين ، شامل 248 قطعه شعر می باشد که 65 قطعه از آن به صورت مناظره می باشد، که به شيوه ای هنرمندانه به پند و اندرز و شرح پريشانی مستمندان و انتقاد از عالمان بی عمل می باشد.مناظره ميان گل و گياه ، نخ و سوزن ، سير و پياز ، مور و مار، ديگ و تاوه ، مست و هشيار .....که با طنزی لطيف همراه است ، گويای اشاراتی است واضح و روشن که وی در آن ها به ترسيم فساد و تزوير اجتماع زمان خود می پردازد. بنابراين شعر پروين از برجسته ترين نمونه های شعر تعليمی به حساب می آيد.

عمر پروين بسيار كوتاه بود، كمتر زني از ميان سخنگويان اقبالي همچون پروين داشت كه در دوراني اين چنين كوتاه شهرتي فراگير داشته باشد. پنجاه سال و اندي است كه از درگذشت اين شاعره بنام مي گذرد و همگان اشعار پروين را مي خوانند و وي را ستايش  مي كنند و بسياري از ابيات آن بصورت ضرب المثل به زبان خاص و عام جاري گشته است. شعر پروين شيوا، ساده و دلنشين است. مضمونهاي متنوع پروين به باغ پرگياهي مانند است كه به راستي روح را نوازش مي دهد. اخلاق و همه تعابير و مفاهيم زيبا و عادلانه آن چون اختري تابناك بر ديوان پروين مي درخشد چنانكه استاد بهار در مورد اشعار وي مي فرمايند در پروين در قصايد خود پس از بيانات حكيمانه و عارفانه روح انسان را به سوي سعي و عمل اميد، حيات، اغتنام وقت، كسب كمال، همت، اقدام نيكبختي و فضيلت سوق مي دهد. سرانجام آنكه او ديوان خوبي و پاكي است. پروين نماينده ي شعر تعليمي معاصر فارسي است

 

نمونه اي از اشعار پروين:

از زبان پروين براي سنگ مزارش:

اينكه خاك سيه اش بالين است                        اختر چرخ ادب پروين است

گرچه جز تلخي از ايام نديد                         هرچه خواهي سخنش شيرين است

صاحب آنهمه گفتار امروز                          سائل فاتحه و ياسين است

دوستان به كه ز وي ياد كنيد                        دل بي دوست دلي غمگين است

خاك در ديده بسي جان فرساست                    سنگ برسينه، بسي سنگين است

بينيد اين بستر و عبرت گيرد                       هركه را چشم حقيقت بين است

هر كه باشي و ز هرجا برسي                      آخرين منزل هستي اين است

آدمي هرچه توانگر باشد                          چو بدين نقطه رسد مسكين است

اندر آنجا كه قضا حمله كند                          چاره تسليم و ادب تمكين است

زادن و كشتن و پنهان كردن                        دهر را رسم و ره ديرين است

خرم آن كس كه در اين محنت گاه                  خاطري را سبب تسكين است.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1389/09/24ساعت 11:46 بعد از ظهر  توسط محمد  | 

سعدالدّین محمودبن امین‌الدّین عبدالکریم‌بن یحیی شبستری از عرفا و شعراي نامي قرن هفتم و هشتم هجري است. او در سال ۶۸۷ه. در ايام سلطنت کيخاتوخان در قصبه شبستر واقع در هشت فرسخي تبريز متولد شد و در عهد سلطان محمد خدابنده و ابوسعيد بهادرخان در شهر تبريز مرجع علما و مضلا بود

شبستري پس از کسب دانش در تبريز به مسافرت در شهرهاي مختلف پرداخته و در سفر به مصر، شام، حجاز از علما و مشايخ اين سرزمين ها کسب دانش توحيد کرده است. او خود در اين باره مي گويد:

مدتي من زعمر خويش مديد                        صرف کردم به دانش توحيد
در سفرها به مصر و شام و حجاز                  کردم اي دوست روز و شب تک و تاز
سال و مه هم چو دهر ميگشتم                  ده ده و شهر شهر مي گشتم
گاهي از مه چراغ مي کردم                         گاه دور چراغ مي خوردم
علما و مشايخ اين من                                 بس که ديدم به هر نواحي من
جمع کردم بسي کلام غريب                        کردم آنگه مصنفات عجيب
هم چنين شيخ محمد در سفري به کرمان در آنجا تاهل اختيار کرده و در آن شهر اولاد و احفادي از او به وجود آمده است که جمعي از ايشان اهل قلم و کمال بوده و به خواجگان شهرت يافته اند.

شبستري پسري به نام عبدالله داشته که جواني فاضل و کامل و ماهر در علوم مختلف به خصوص رياضي بوده است. وي در سال ۹۲۶ه. از جانب سمرقند به درباز روم رفته و سلطان سليم او را تعظيم بسيار کرده است. شيخ عبدالله مثنوي به  نامه شمع و پروانه به نام سلطان سليم سروده و نيز رساله اي به زبان فارسي در قواعد معما به نام سلطان مذکور نوشته است.

شبستري سرانجام به تبريز باز گشته و در سال ۷۲۰ه. در ۳۳ سالگي وفات يافته و در شبستر وسط باغچه گلشن در جوار مزار استادش بهءاالدين يعقوبي تبريزي مدفون شده است. بعضي ها معتقدند که چون شبستري وصيت کرده که او را پاي مزار شيخ بهاءالدين دفن کنند و سال وفات بهاءالدين ۷۳۸ه. است و هم چنين چون باباابي سبشتري در مرض موت شبستري حاضر بوده و در همان ماه وفات شبستري فوت نموده و تاريخ وفات باباابي۱۷ ربيع الاول سال ۷۴۰ه. است؛ پس سال وفات شبستري هم بايد ۷۴۰ه. باشد ضمنا با توجه به تجديد عمارت هاي مکرر مقبره شبستري احتمال آن داده شده که تاريج فوت نوشته شده بروي مزارش تغيير کرده باشد.

 از شرح حال وي تفصيلي در دست نيست، ولي از اخبار و آثار چنين نتيجه گرفته ميشود، تحصيلات و رشد فکري وي در آذربايجان بوده و سرانجام از عارفان بنام زمان خود بشمار رفته است. اوقات خود را در درس و بحث گذرانده و در سال 720 هجري در تبريز زندگي را بدرود گفته است.

شيخ محمود شبستري سراينده مثنوي معروفي است بنام "گلشن راز" که شرح هاي بسيار بر آن نوشته اند و از آن جمله شرح کمال الدين حسين اردبيلي متخلص به الهي در قرن دهم و شرح شاه داعي الي الله شيرازي بنام نسايم گلشن، و شرح محمد بن يحيي بن علي لاهيجي تأليف در سال 877 هجري و شرح مظفرالدين علي شيرازي و شرح ادريس بن حسام الدين بدليسي مورخ معروف قرن دهم ترکيه و شرح شيخ بابا نعمت الله بن محمود نخجواني و شرح حاج محمد ابراهيم بن محمد علي شريعت مدار سبزواري خراساني و نيز شرحي به عبدالرحمان جامي نسبت داده اند که مورد ترديد مي باشد. و اين منظومه را به زبانهاي انگليسي و آلماني ترجمه کرده اند و از معروفترين کتابهاي عارفان ايران است. در ماه شوال سال 717 هجري، امير حسيني هروي سؤال هائي از وي به نظم کرده و او جواب آنها را به نظم داده و اين مثنوي را ترتيب داده است. به غير از اين مثنوي؛ مثنوي ديگري يکي بنام "شاهدنامه" و ديگر بنام "سعادت نامه" سروده است. خود تصريح مي کند که شاعر نبوده و اين وسيله را براي اظهار مطالب خويش پيش گرفته است. در نثر نيز چند رساله تأليف کرده که از جمله آنها، حق اليقين و مرآت المحققين است.

شيخ محمود شبستري در حل و فصل مسائل ديني و حکمي بسيار دقيق بوده و در آن موضوع مرجعيت و شهرت بسزا داشته است. دانش دوستان از اطراف و اکناف بحضورش شتافته و حل مجهولات خود را از او درخواست ميکردند. چنانکه معروف ترين اثر خود يعني مثنوي "گلشن راز" را در چنين موردي در جواب سؤال هاي مرد بزرگي از اهل خراسان بنام امير سيد حسيني هروي مريد و خليفه شيخ بهاءالدين ملتاني که او هم خليفه شيخ شهاب الدين عمر سهروردي بود سروده است.

اين کتاب که بطور تقريب هزار بيت ميشود، عبارت از فهرست موجزي از اصطلاحات و تعبيرات تصوف با توضيحاتي سهل و صريح است. که در جواب 15 سؤال سروده و تنظيم شده است. بخش نخستين آن قبل از طرح سؤال ها با اين شعر عميق و دلنشين شروع ميشود:

بنام آنکه جان را فکرت آموخت                    چراغ دل بنور جان برافروخت

ز فضلش هر دو عالم گشت روشن                  ز فيضش خاک آدم گشت گلشن

اين منظومه را به اشاره شيخ خود بهاءالدين يعقوب تبريزي، در پاسخ هفده سؤال منظوم مير حسين حسيني سادات هروي که در آن عهد در خراسان اشتهار داشته، هر بيتي را بيتي به صورت جواب سروده و بعدها ابيات ديگر بر آن افزوده و آن را گلشن راز ناميده است. ديگر آثار شيخ محمود شبستري به شرح زير است:

حق اليقين رساله ايست مشتمل بر حقايق و دقايق عرفاني - سعادت نامه - مرآت المحققين. مرگ وي در سال 720 هجري در سي و سه سالگي به شبستر واقع در هشت فرسنگي شمال غربي تبريز اتفاق افتاده است.

اکنون نمونه اي از اشعار گلشن راز در اينجا نقل ميشود:

چو عـريـان گـردي از پـيـراهـن تـن                 شـود عـيـب و هـنر يـکـبـاره روشـن

تـنـت باشد ولـيـکـن بــي کـدورت                    کـه بـنـمايـد در او چـون آب صـــورت

دگـر بـاره به وفـق عـــالــم خـاص                شـود اخـلاق تـو اجـسـام اشـخاص

هـمـه اخـلاق تـو در عـالـم جــان                   گـهـي انـوار گـردد گـــاه نــــيـــــران

تـعـيـن مـرتـفـع گـــردد ز هستي                    نـمانـد در نـظـر بـــالا و پــــســــتي

کـنـــد هـم نـور حـق در تو تجلي                  بـبـينـي بـي جـهـت حق را تـعـالي

دو عـالـم را همه بر هم زني تو                     نـدانـم تـا چـه مـسـتـيـها کني تـــو

سـقـيـم ربـهـم چـبـود بـينـديش                   طهورا چيست صافي گشتن خويش

خوشا آندم که ما بي خويش باشيم                 غــنــي مـطـلـق و درويـش بـاشـيم

نه دين نه عقل نه تقوي نه ادراک                  فتاده مست و بيخود بر سر خـــاک

چو رويت ديدم و خوردم از آن مي                    ندانم تا چه خواهد شد پس از وي

پس از هر مستيء باشد خماري                   درين انديشه دل خون گشت بـاري

هر آن چيزي که در عالم عيان است                چو عکسي ز آفتاب آن جهان است

جهان چون زلف و خط و خال ابروست            که هر چيزي به جاي خويش نيکوست

صفات حق تعالي لطف و قهر است                 رخ زلف بـتـان را زان دو بــهر اسـت

مـپـرس از من حديث زلف پرچين                  مـجـنـبـانـيـد زنـجـيـر مــجــانــيــــن

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1389/09/24ساعت 11:36 بعد از ظهر  توسط محمد  | 

  بسم الله الرحمن الرحیم

1-      كليات سعدی دارای کدام کتاب هاست؟

 

2-      هاتف اصفهانی شاعر کدام قرن وبیشتر چه میسراید؟

 

3-      صفت نسبی چیست؟

 

4-      نوشته های زبانی و ادبی چگونه نوشته هایی هستند؟

 

5-      شعر صورتگر ماهر از کیست؟

 

6-      چند شاعر قصیده سرا بنویسید؟

 

7-      در نوشتن انشا باید به اصل              و                جملات توجه کرد.

 

8-      معادل واژه های زیر را بنویسید.

 

اس ام اس               سایت               کوپن            فاکس

 

9-      متضاد را تعریف کنید. دو مثال بزنید.

 

10- به چه جملاتی گذرا و ناگذرا میگویند؟ 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1389/09/24ساعت 11:31 بعد از ظهر  توسط محمد  | 

1-صانع يعني چه؟

1-اسلام      2-صنعت      3-آفریدگار      4-زنده

2-گردن فرازی کنایه از چیست؟

1-زیبایی        2-مغروری     3-دشمنی    4-دزدی

3-کدام اثر زیر از آثار حمید سبزواری است؟

1-سرود ایران     2-سرود سپید    3-لاله      4-گنج

4-کدام یک نشانه مسند است؟

1-چه طور    2-چه جور    3-چرا          4-1و2

5-مهمترین جزء گزاره چیست؟

1-فعل    2-مفعول    3-نشانه مفعول     4-هیچ کدام

6-شعر شه مردان از کیست؟

1- اقبال لاهوری     2-سعدی   3- حافظ   4-محمد

7- جمع مفاهیم و مفرد آثار چیست؟

1- فهم و اثر   2-مفهوم واثرها   3- مفهوک و اثر   4-فهم و اثر

8-مفهوم واژه   مسلم   چیست؟

1-قاطع    2-مسلمان    3-مسلمانان     4-جدی

9-گاهی به جای گوینده کدام نشانه را می گذارند؟

1-  -         2- {}     3-[]     4-,

10- کدامیک شعار نیست؟

1- الله اکبر    2- سلام       3- هیهات من الظله    4- مرگ بر آمریکا

 

 

 

 

 

پاسخ نامه

جواب یک =3

جواب دو=2

جواب سه=2

جواب چهار=4

جواب پنج=1

جواب شش=1

جواب هفت=3

جواب هشت=2

جواب نه=3

جواب ده=2

 

+ نوشته شده در  جمعه 1389/09/12ساعت 8:31 بعد از ظهر  توسط محمد  | 

1-   گلستان و بوستان به تر تیب چند باب دارند؟

1- 8-10    2- 7-8    3- 7- 6      4- 10 -10

2-شاه نامه اثر کیست؟

1- حافظ     2- سعدی         3-فردو سی     4- مدرس

3- دریای خرد از کیست؟

1- حبیب خراسانی       2- فردو سی     3- جمال اسد آبادی     4- شهید مطهری

4- عام المنفعه یعنی چه؟

1- سودمند برای تو     2- برای ایران    3- سودمند برای همه    4- هیچ کدام

5- جملات کوتاه و آهنگین را چه می گویند؟

1- تلمیح    2- امثال و حکم    3- کلمات قصار    4- 2و3

6- آداب وفرهنگ ایرانیان از کیست؟

1- حسن      2- شاردن     3- ژولورن    4- نیوتون

7- کدامیک  بیشتر نشانه مفعول است؟

1- به     2- چرا     3- را      4- از

8- به هر کلمه ای که بعد از حرف اضافه قرار میگیرد چه میگویند؟

1- ضرب المثل     2- متمم     3- مکمل    4- قصار

9- هرتشبیه چند رکن دارد؟

1- سه رکن     2- دو رکن    3- چهار رکن   4- پنچ رکن

10- به رکن دوم تشبیه چه می گویند؟

1- مشبه      2- مشبه به     3- ادات تشبیه     4- وجه تشبیه

 

 

 

 

 

 

 

 

پاسخ نامه

     جواب یک =1

    جواب دو = 3

    جواب سه = 1

    جواب چهار=3

    جواب پنج = 4

    جواب شش =2

    جواب هفت =3

    جواب هشت = 2

    جواب نه =3

    جواب 

+ نوشته شده در  جمعه 1389/09/12ساعت 8:29 بعد از ظهر  توسط محمد  |